...Αναγέννησις...

Στα χρόνια της μεγάλης οργής

ο Μαύρος Ήλιος έθρεφε τα μάτια μου

και έδινε Σκοτεινή ματιά στο προδομένο βλέμμα μου.

Στα χρόνια που οι ψυχές από δίψα σπαρταρούσαν

στην δική μου πήγαζε άφθονο κρασί και με έλουζε με αίμα.

Στις μέρες εκείνες που το αλύχτισμα μου

σκορπούσε τον πόνο και την θλίψη μου...

... Δόθηκε ένα Τέλος...



Και ήρθε η στιγμή που γονάτισα από την εξάντληση

και ο Μαύρος Ήλιος έφυγε από μπροστά μου.

Το Νέο Φώς πιο ισχυρό με τύφλωσε

μου πλήγωσε τα μάτια.

Έλουσε το σώμα μου η γαλήνη των αχτίδων του

και πήρε από πάνω μου το σκοτεινό το πέπλο.

Κι έπεσα κατα γής... σαν άψυχο κουφάρι.

Και ήρθε η εποχή που με πότιζαν για να ανθίσω

αλλά το χώμα είχε μείνει για καιρό χωρίς νερό.

Μέχρι που η κούραση τους επέβαλε

στην προσπάθεια ένα τέλος να βάλουν.



Τότε ήταν η στιγμή που όταν όλα τα άλλα χέρια έφυγαν μακριά

ένα έμεινε και κράτησε το δικό μου.

Δεν ήταν ανάμεσα στα άλλα στην πρώτη την προσπάθεια

δεν ήταν από αυτόν τον κόσμο.

Ήρθε από το παρελθόν που ξέχασα σε μια νύχτα.

Κι ο αέρας του σαν φιλί στα βλέφαρα, τα άνοιξε...

Και κοίταξα θολά στον νέο κόσμο που ξυπνούσα.

Και η μορφή της θολή όσο και τα λόγια που στα αυτιά μου

τρυφερά ακούγονταν...

Είχες μια αποστολή, τώρα είσαι ελεύθερος να την ακολουθήσεις...

Αυτά τα λόγια ξεχώρισα στα τόσα που μου είπε.



Και σαν αναγεννημένο δένδρο σηκώθηκα

και ούρλιαξα δυνατά να ακουστεί η επιστροφή μου.

Από τα δώματα του πιο σκοτεινού μου κόσμου

σε έναν άλλο που είχα ξεχάσει πίσω από την σκοτεινή μου διαδρομή.

Η οργή έφυγε, το μίσος χάθηκε, η σκοτεινιά από τα μάτια έσβησε...

Το πρώτο Φώς μπορώ να δώ, το τελευταίο να απολαύσω.

Στο μεγάλο τα μάτια μου ματώνουν...

Στην νέα νύχτα όλα είναι καθαρά και το βλέμμα απαλά αγγίζει

τον κόσμο που ζεί πίσω από τις φυλλωσιές.



Με μια αναπνοή ξεκινώ να τρέχω

πάνω στους λόφους και κάτω από τα δέντρα

έξω από τις σκιές που ρίγος φέρνουν.

Τρέχω... Τρέχω... Τρέχω...

Κάτω από το Φώς του Φεγγαριού

κάτω από το τραγούδι των αναγεννημένων άστρων.



Επέστρεψα μέσα από το Σκοτάδι

με έναν αέρα παλιό... Πανάρχαιο...

Τρέχω... Τρέχω... Τρέχω...

Τον κόσμο που κρύβεται πίσω από τις φυλλωσιές της Νύχτας φυλάω!



Κάτω από την πύρινη βροχή...

αναγεννήθηκα Λύκος...

Και σ'έναν τελευταίο πόλεμο οδεύω...

Στο πλάϊ της Κυράς και των πιο αγαπημένων Ανθρώπων

Ανάμεσα στην Μέρα και την Νύχτα...



Κάτω από την γκρίζα την βροχή...

πεθαίνει ελεύθερος και μόνος ένας Λύκος...



622a03ce22ff8797.jpg
871ece57d1e0f5c1.jpg
fdedc65b9330af3a.jpg
Wolf_Tarot_Version_by_jocarra.jpg
wolfonthehunt-(1024x768).jpg
Λύκος Αστέρας Βορρά.jpg

EYE WOLF 2.jpg





Alaska Wolf Massacre

petition.bmp

50,000 Signatures
by Labor Day?

Sign on now as a Citizen Co-sponsor of federal legislation to end brutal and unnecessary aerial gunning of wolves and help us reach our goal of 50,000 signatures before Labor Day!

Wolf Fact: While wolves don't actually howl at the moon, they do howl more when it's lighter at night, which occurs more often when the moon is full.

Dear Friend, Congress returns to Washington next week, and we need to make sure our Representatives get the message: It's time to end the brutal and unnecessary aerial gunning of our wolves.

So far, more than 38,000 wildlife supporters from all 50 states have signed our citizen petition in support of federal legislation to end aerial gunning of wolves in Alaska and prevent this brutal practice from spreading to other states.

Have you joined the fight? If not, please take just 30 seconds right now and add your name to the growing number of people urging Congress to take a stand to save our wolves.

Nearly 700 wolves have been killed by aerial gunning teams in Alaska since state officials resumed the aerial gunning program -- shot from above or chased to exhaustion and killed at point-blank range. Now the killing threatens to spread to the Lower 48, as anti-wolf legislators push for aerial gunning to help kill hundreds of wolves in Idaho and Wyoming.

Help stop the killing and save wolves. Take action online now -- Sign our petition and urge your Representative to support legislation to end aerial gunning.

Alaskans have twice approved ballot measures to limit aerial gunning, but that hasn't stopped the state's Board of Game, anti-wolf legislators and Governor Sarah Palin from disregarding the will of the people and pushing for more killing.

But if Alaska officials won't listen to the people, maybe they'll listen to Congress.

In the weeks ahead, Congressman George Miller (D-CA) is expected to introduce legislation to put an end to this brutal practice in Alaska and prevent de facto sport hunters in planes from targeting still-recovering wolves in Idaho, Wyoming or anywhere else in America.

Please stand with Congressman Miller and Defenders of Wildlife Action Fund as we fight to stop senseless aerial gunning in Alaska and prevent its spread to the Lower 48 states -- sign our petition now.

Congress returns next week, and we need to send our lawmakers a loud, clear message in opposition to aerial gunning. Sign the petition now, and help us reach 50,000 signatures by Labor Day!

Alaskans and wildlife supporters across the country know that it's time to end brutal and unnecessary aerial gunning of wolves. With your help, we can make sure Congress does, too.

Sincerely,



Rodger Schlickeisen
President
Defenders of Wildlife Action Fund


P.S. To make sure that your Representative knows that -- whether you're from Anchorage, Altoona, Austin or Aberdeen -- Americans want an end to aerial gunning, we plan to hand-deliver your signatures to Congress. Please take action now.


Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2007

Από εδώ φεύγουμε... σε νέους κόσμους οδεύουμε.

Στο blog αυτό οι λύκοι δεν θα ξανακάνουν βόλτα και α αέρας άλλα παραμύθια δεν θα πεί.

Φόρτωσε ο χώρος και δεν επιτρέπει άλλους ανέμους με ιστορίες.

Ούτε το λυκόφως δεν περνά ευκολα πια.

Ούτε φυσικά να τρέξουμε σε μεγάλες αποστάσεις για εκτόνωση κι ελευθερία.

Ευτυχώς υπάρχει η δυνατότητα να δημιουργούμε νέους χώρους και για να φυγαδέψουμε τον κόσμο μας.

Οπότε οι λύκοι και τα παραμύθια και ότι άλλο βρέχει και κατεβάζει, βρήκαν νέο χώρο για να αναπνέουν, να τρέχουν να γελούν και να ουρλιάζουν...

Τα λέμε πλέον από... http://howls-into-the-dusk.pblogs.gr/


xl_TF90058.jpg



Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2007

Δεν ξέρω..

Τελειώνει σε λίγο αυτό το blog. Ο χώρος του πλησιάζει στο τέρμα του ορίου, οπότε θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα νέο blog. Εντάξει... Να το κάνω. Να γίνει όμορφο, να έχει το μυστήριο του. Από γραπτά? Τι να το κάνω νέο blog από την στιγμή που δεν μπορώ πια να γράψω?

Και όταν λέω δεν μπορώ, το εννοώ.

Έλεγα περαστικό θα είναι. Είπα να αφεθώ μέχρι να έρθει κάτι άλλο. Μετά είπα να το κυνηγήσω λίγο.

Τίποτα.

Να κάνω το νέο blog, εντάξει... Ε,και...?

Δεν ξέρω...

Καλό σας απόγευμα


Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2007

Έναν Κόσμο που Ανατέλλει από μακριά...

Είδα από την Δύση μου έναν Κόσμο να ανατέλλει από μακριά.

Πέρα για πέρα μακριά, πίσω από Θάλασσες και φώτα μαγικά.

Πίσω από τις Πύλες του Ορίζοντα που γεννούν το Φώς.


Είδα από την Δύση μου έναν Κόσμο να ανατέλλει από μακριά.

Εκεί που τελειώνουν οι Ουρανοί και οι Θνητές πνοές.

Πίσω από της Νύχτας το πέπλο που σκεπάζει κάποιες ψυχές.


Κοιτούσα από την Δύση μου έναν Κόσμο που ορθώθηκε στις άκρες μια παλιάς Ζωής.

Και ήταν το Φως του σαν του ανέμου το χάδι.

Και έτρεχαν ελεύθερα κάποια πρόσωπα χαμογελαστά.

Μέσα σε πράσινες πεδιάδες και σε κρυστάλλινα βουνά.


Είδα έναν Κόσμο να ανατέλλει από μακριά.

Και τώρα αφήνω την πνοή μου

την ψυχή μου να πετάξει μακριά.


Σε εκείνον τον τόπο που ανατέλλει από μακριά.


ΑΝΑΤΟΛΗ.jpg


Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2007

A Wolf at the Door




Drag him out your window

Dragging out the dead

Singing I miss you

Snakes and ladders flip the lid

Out pops the cracker

Smacks you in the head

Knifes you in the neck

Kicks you in the teeth

Steel toe caps

Takes all your credit cards

Get up get the guns

Get the eggs

Get the flan in the face

The flan in the face

The flan in the face

Dance you fucker dance you fucker

Don't you dare

Don't you dare

Don't you flan in the face

Take it with the love its given

Take it with a pinch of salt

Take it to the taxman

Let me back

Let me back

I promise to be good

Don't look in the mirror at the face you don't recognize

Help me, call the doctor, put me inside

Put me inside

Put me inside

Put me inside

Put me inside


I keep the wolf from the door

But he calls me up

Calls me on the phone

Tells me all the ways that he's gonna mess me up

Steal all my children if I don't pay the ransom

And I'll never see them again if I squeal to the cops. . . .


Walking like giant cranes

And with my X-ray eyes I strip you naked

in a tight little world

and are you on the list?

Stepford wives who are we to complain?

Investments and dealers

Investments and dealers

Cold wives and mistresses

Cold wives and Sunday papers

City boys in First Class don't know we're born little

Someone else is gonna come and clean it up

Born and raised for the job

Someone always does

I wish you'd get up get over

get up, get over and turn your tape off


I keep the wolf from the door

But he calls me up

Calls me on the phone

Tells me all the ways that he's gonna mess me up

Steal all my children if I don't pay the ransom

And I'll never see them again if I squeal to the cops


So I just go ooh ooh ooh ooh





Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2007

Τι έπαιξα στο Λαύριο


[youtube=]


Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά

στην αγορά, στο Λαύριο

Είμαι μεγάλος, με τιράντες και γυαλιά

κι όλο φοβάμαι το αύριο


Πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά;

Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα.

Και μας κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά

όταν ξυπνούν στις δύο η ώρα


Ζούμε μέσα σ' ένα όνειρο που τρίζει

σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας

μα ο χρόνος ο αληθινός

σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος

μα ο χρόνος ο αληθινός

είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός


Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά

μα ούτε και στους μεγάλους

πάει καιρός που έχω μάθει ξαφνικά

πως είμαι ασχημοπαπαγάλος


Πώς να τα κρύψεις όλα αυτά;

Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλοι.

Και σε κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά

όταν γυρνάς μέσα στην πόλη


Ζούμε μέσα σ' ένα όνειρο που τρίζει

σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας

μα ο χρόνος ο αληθινός

σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος

μα ο χρόνος ο αληθινός

είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός


Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2007

Άδεια μου Αγκαλιά...




Δε θα 'θελα εδώ Θεός να επέμβει

και ας ξέρω, φως μου, πως τυφλά τον υπακούς

Σκυφτός εγώ, γονατιστός, θα του ζητούσα

να μην επέμβει στους θολούς σου δισταγμούς


Μη σε φέρει, μη σε στείλει

μη σ' αγγίξει τόσο δα

και επιτέλους αν σε στείλει

να σε στείλει εδώ ξανά


Χέρια μου αδειανά, Χριστέ !

άδεια μου αγκαλιά, Χριστέ μου !

Χέρια μου αδειανά, Χριστέ !

άδεια μου αγκαλιά


Αν και για μένα αγγελούδια δεν υπάρχουν

μόλις σε ιδώ κοντεύουν να επαληθευτούν

Αχ θα τα εσύναζα και θα τα εκλιπαρούσα

με τις φλογίτσες τους στο πλάι σου να σταθούν


Να σου φέγγουν να βαδίζεις

εν χάριτι ομορφιάς

σαν Χριστός πάνω απ' τη λίμνη

και σε μένα να γυρνάς


Βαμμένος είμαι στην αγάπη

έτσι ήσουν πάντοτε κι εσύ

Πιστεύω σ' ένα μονοπάτι

που θα 'μαστε μαζί


Κι έτσι ας καίνε οι λαμπάδες

στα μονοπάτια στα βουνά

κι εκείνη πάντα θα επιστρέφει

κάθε στιγμή παντοτινά




Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2007

Στην κορύφωση του πόνου

Ο πόνος γίνεται ορμή που σκεπάζει ολόκληρο το σώμα.

Μαζί του φέρνει ένα κλειδί για να αποδράσει η ψυχή

στην κορύφωση της κατάκτησής του.

Και είναι τότε που φοράει τα φτερά για να πετάξει

σε άλλους τόπους.

Κάπου εκεί... πέρα από την Δύση.

Πάνω από θάλασσες άγνωστες και αθέατους ουρανούς.

Σε νύχτες και πρωϊνά που το σώμα δεν θα ζήσει ούτε μια φορά.


f_motherearthm_0755781.jpg




Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2007

Η Μέρα θα Ξανάρθει

Υπάρχει ένα σκοτάδι που πρέπει να διαβείς πριν φτάσεις στις πρώτες ανταύγιες της μεγάλης Αυγής.



Με πόδια τσακισμένα και σώμα πληγωμένο, βαδίζουμε στις άκρες της γης γεμάτοι επιθυμίες μιας άλλης εποχής. Δεν θα υπάρξει λύτρωση από ήλιους ξένους και χέρια σκοτεινά. Ξεκούραση θα έρθει όταν κλείσουν τα μάτια παντοτινά. Γδαρμένες ας είναι οι ψυχές που βαδίζουν σε μονοπάτια που σκεπάζουν οι σκιές. Εκείνες οι ψυχές θα είναι που θα νιώσουν το βάθος των σκέψεων της μεγάλης Αυγής. Τους πόνους δεν θα διώξουμε και τις πληγές θα γλύφουμε με σάλιο οξύ. Για να κρατάμε τα μάτια ανοιχτά προβλέποντας πάντα μακριά για εκείνους που κρύβονται με δόλο πίσω από κάποιες σάπιες φυλλωσιές. Κι όσοι δεν προλάβουν στις πρώτες ανταύγες της μεγάλης Αυγής να φτάσουν, σε κάποιον άλλο ήλιο νέος δρόμος θα τους έχει ανοιχθεί. Γιατί κανένα πνεύμα και καμιά ψυχή που με πείσμα και αυταπάρνηση οδήγησε μια ολόκληρη ζωή δεν θα χαθεί στο κενό του χρόνου ή του χώρου και καμιά σκιά τις σκέψεις του δεν θα σκεπάσει.


Είναι μεγάλη και μανιασμένη η ελπίδα της μεγάλης αποστολής.

Είναι όπλο η αγάπη που πηγάζει από επιθυμίες που ζωγραφίζουν με αστέρια τον σκοτεινό ουρανό.

Πόσο μπορούν ακόμη να τους δοκιμάζουν εκείνους που γεννήθηκαν να αγγίξουν και να δουν την μεγάλη Αυγή?


Κάθε σκιά που μας σκεπάζει, δεν μπορεί να μας βυθίσει παντοτινά σε μια νύχτα δίχως ελπίδα και ομορφιά...


Η Μέρα θα Ξανάρθει !



ΑΝΑΤΟΛΗ.jpg
wolf_40_big.jpg










Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2007

Όνειρο ήταν...

Όνειρο ήταν, πως η μέρα χάθηκε από τα μάτια μου και η νύχτα δίχως αστερόφως έπεσε σαν πάπλωμα βαρύ πάνω στην ψυχή μου.

Έλεγε, το όνειρο, πως τα βήματα μου ήταν σιωπηλά αν και περπατούσα πάνω σε παγωμένο χιόνι. Πατημασιές πίσω δεν υπήρχαν και άλλος να μάθει πως κάποτε πέρασα από εδώ δεν θα υπάρξει.

Πήγαινα, λέει, σε μια βουνοκορφή για να φωνάξω στο φεγγάρι να εμφανιστεί κι αντί για την ολόλευκη λάμπα του ουρανού βγήκε ένα χέρι σαν σκιά, πιο σκοτεινό κι από το μαύρο το σκοτάδι. Και με έπιασε από το λαιμό να μου κόψει την ανάσα. Ύστερα έσφυξε γερά την καρδιά για να πάψουν οι παλμοί μου. Και τέλος άρπαξε την ψυχή μου και με βία να θέλει να την βγάλει.

Κι από τον πόνο τον πολύ, λέει, άρχισα να αλυχτάω. Τόσο δυνατά και φρικαλέα που το χέρι και η σκιά του χάθηκαν μέσα στις χαράδρες.

Το φεγγάρι βγήκε εκεί ψηλά, μαζί του και τα αστέρια και το πρόσωπο του ήταν ολοκάθαρο όσο γεμάτο ήταν και το φώς του.

Εγώ, λέει το όνειρο, βρέθηκα γυμνός εκεί ψηλά στην κορυφή εξαντλημένος απ'τον πόνο να μην μπορώ να κουνηθώ, με δυσκολία να αναπνέω.

Και το φεγγάρι το γλυκό να θέλει με το φώς του να με ζεστάνει.

Μα εγώ, λέει, αρνήθηκα και ζήτησα λίγο ακόμη να με αφήσει μέσα στο χιόνι. Να δώ αν η γη των κορυφών μπορεί να με αντέξει.


Και ξύπνησα από το όνειρο γεμάτος από υδρώτα. Σκεπάσματα επάνω μου δεν είχα, η μπλούζα κάτω ήταν πεταμένη. Παράθυρο ανοιχτό είχα με κλειστό το στόρι. Κοιτάζω το ρολόϊ μου και βλέπω είναι 10 το πρωϊ. Ανοίγω να δώ το φως της μέρας αλλά η μέρα άφαντη από τα μάτια μου. Μαύρο το σκοτάδι που γέμιζε τον κόσμο. Και έκανε έξω παγωνιά που με ξύπνησε ακόμη πιο πολύ. Τόσο που θέλησα στο μπαλκόνι μου να βγώ να ακούσω αυτή τη νεκρική σιγή. Τότε εμφανίστηκε εκείνο το σκιερό το χέρι και πάμε πάλι από την αρχή...


Πότε θα ξυπνήσω...?


Καλό σας ξημέρωμα


Dark Night Moon.jpg



Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2007

Σκέψεις φόβου κι ελπίδας

Είναι μερικές μέρες που βλέπω τον Λύκο και την Κυρά του Δάσους κουρνιασμένους σε μια γωνιά που την σκεπάζει ο ίσκιος ενός μεγάλου βράχου. Δεν αναπνέουν. Στέκουν αγκαλιά δίχως ζωή μέσα τους. Πεθαίνουν κάθε φορά που γεμίζω με κενό.

Φοβάμαι μήπως και έρθει κάποια μέρα που το κενό επικρατήσει και μείνει για πάντα.

Φοβάμαι μήπως ο κόσμος μου πέσει στην παγωνιά και στην Σκιά.


Όμως... εγώ δεν είμαι ο δημιουργός του κόσμου αυτού. Είναι όλα εκείνα τα μικρά και σημαντικά. Είναι όλες εκείνες οι στιγμές της ζωής μου. Είναι όλα εκείνα τα πρόσωπα που ζουν γύρω μου. Οπότε... ως απλός κάτοικος αυτού του άλλου κόσμου, έχω χρέος να τον υπερασπιστώ μέχρι τέλους.

Ο φόβος μπορεί να υπάρχει, αλλά και η συνεχής αναζήτηση το ίδιο.

Η κάθε αναζήτηση είναι και μια πνοή για το Βασίλειο που ζώ πίσω από τις φυλλωσιές του Δάσους...


Η λύση είναι μια... Πίστη και αναζήτηση.
storm_wolves.jpg


Profile

flesh_and_rain Θοδωρής
Θεσσαλονίκη
Το προφίλ μου

Πριν γίνει το κάθε μου βήμα, μια Σκιά πάντα το προλαβαίνει...

Ημερολόγιο

Δεκέμβριος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
       
Powered by pathfinder blogs
Get this widget | Track details |eSnips Social DNA